Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

arletta's

...σ' όλη τη ζωή μου θάσαι το γατί μου
δεν θα ξαναδώσω σ' άλλη γάτα τη ψυχή μου...

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Τέλος εποχής

 .
Στο παρόν ιστολόγιο δεν θα δημοσιευθούν άλλα κείμενα, ο,τιδήποτε νέο της καθημερινότητας θα δημοσιεύεται στον Βερνάρδο τον ερημίτη ενώ τα ποιήματα και διηγήματα στην ποιηματοποίηση ή την διηγηματοποίηση


Εις ανάμνησιν...
.

Η γάτα



Καμιά φορά, άμα σου τύχει ν' ακούς
μέσα στην ησυχία του όρθρου
κει, κάτω από την καρέκλα σου
γουργούρισμα γάτας ευτυχισμένης
μην το νομίσεις.

Την εξημέρωση των ζώων
δεν κατέχεις
γιατί σε διάλεξε αυτή και όχι εσύ
κι εξάσκησε απάνω σου τέχνη καλή,
πως ημερώνονται οι ανθρώποι.

Θα πάρει χρόνια να το νοιώσεις
πως μεγαλύτερη σκλαβιά
είναι το νάσαι αφέντης





Το παρόν ιστολόγιο  πήρε το όνομά του από την πηγή της έμπνευσής του, την γατούλα Breeze που δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Είχε μια πολύ άσχημη γέννα και δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα προβλήματα που της δημιούργησε, Οπως ξέρουν οι φίλοι του ιστολογίου ήταν η πηγή της έμπνευσης για τα  Διαφυσικά καθώς και πολλών αναρτήσεων.



 Κάποτε είχα πει -όταν χώρισα- πως μπορώ να ζήσω χωρίς γυναίκα αλλά όχι δίχως γάτα, όντως είχα γάτα στο σπίτι μου από πέντε ετών, δέθηκα όμως τρελλά μόνο με δύο την winner όταν ήμουνα 20 ετών και με την Breeze στα σκάρτα εξήντα μου.Δεν θεωρώ τυχαίο ότι ήταν της ίδιας ράτσας, εξ άλλου έψαχνα καιρό μέχρι να βρώ την μάνα της Breeze και περίμενα δεκαπέντε χρόνια για να την κάνει, μετά από δύο άλλες αποτυχημένες προσπάθειες. Ολα αυτά βέβαια γιατί είμαι εναντίον της εμπορευματοποίησης των ζώων καθώς και υπέρ της ελεύθερης εκλογής ερωτικού συντρόφου.
Ειλικρινά στην ζωή μου δεν είχα ξαναδεί τόσο χαριτωμένο γατάκι αλλά και καλύτερο χαρακτήρα όταν μεγάλωσε...



 Οσοι έχουν αναθρέψει και εκπαιδεύσει γατάκι από μικρό γνωρίζουν πως δεν έχει καμιά σχέση με τις γάτες που κυκλοφορούν ελεύθερες, δένεται με το αφεντικό της περισσότερο και καλύτερα από σκύλο. Απαιτεί όμως 24ώρη εκπαίδευση κάθε μέρα και ατέλειωτα αποθέματα αγάπης, την γάτα μια φορά να την κτυπήσεις έχασες την εμπιστοσύνη της,
Είμαι αρκετά μεγάλος πια για να ξαναναθρέψω γάτα.

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Ο Μπάρμπας και η μπέμπα

 
 
Ο Μπάρμπας και η μπέμπα

Ενας μπάρμπας στα πενήντα
τι να κάνει ο φτωχός ;
το παλεύει και ακούει
ότι λέει ο γιατρός

Εχει η ζωή τα κάτω της
μα έχει και τα πάνω
άλλος πετάει με γάϊδαρο
κι' άλλος μ' αεροπλάνο

Τού 'τυχε λοιπόν λαχείο
το παλιό, των συντακτών
που προβλήματα σου λύνει
εις το πείσμα των καιρών

Γνώρισε μιά μπέμπα άλλη
με κορμί που φέρνει ζάλη
όποιο μπάρμπα συναντούσε
πέντε μήνες τον κρατούσε

Ολα τάδινε στο τζάμπα
δεν τη νοιάζανε τα φράγκα
τη ζωούλα της γλεντούσε
κι' εμπειρίες αποκτούσε

Εκανε καλή παρέα
στη Γλυφάδα, στο Καρέα
με το μπάρμπα εκδρομούλες
σε λιμνίτσες και ραχούλες


Ηξερε τη γυναικούλα
που ο μπάρμπας απατούσε
ούτε να χωρίσει τούπε
ούτε χρήματα ζητούσε

Μα σαν πέρασαν οι μήνες
-είδες πως περνάει ο καιρός ;-
τούπε τώρα μπάρμπα τέλος
άλλος από 'δω και μπρος

Μα ο μπάρμπας ο καϋμένος
κι' άλλο ήθελε να ζήσει
και τη μπέμπα προσπαθούσε
μήπως και τη μεταπείσει

Οχι μπάρμπα σου το είπα
πέντε μήνες ειν' αυτοί
φύλαξε τους να τους έχεις
βάλσαμο για τη ψυχή

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Η μεγαλύτερη αντίφαση

 ...in the darkness of my night, in the brightness of my day...
 (Bob Dylan)


Η ευτυχία είναι στιγμές που συναντάς μια, δυό ίσως και τρεις φορές στη ζωή σου. Είναι μια συγκυρία από ευτυχείς συμπτώσεις σε κάθε τομέα της ζωής που σε κάνουν να αισθάνεσαι αυτάρκης, χωρίς στόχους, άβουλος και γαλήνιος ατενίζοντας το σύμπαν να συνομωτεί υπέρ σου. Θέλεις ν΄ακούσεις κάποιο τραγούδι και το παίζει ο σταθμός που ανοίγεις το ράδιο, πρέπει να τραβήξεις κουπί και σου πέφτουν τα κουπιά στη θάλασσα σαν να ήτανε το τελευταίο βάρος που σε βάσταγε προσγειωμένο κι αρχίζεις να πετάς...
Μη μου πείτε για έρωτες και τα σχετικά. Ο έρωτας είναι ένα κομμάτι της ευτυχισμένης στιγμής, ίσως το πιό σημαντικό, ας πούμε το τριάντα τοις εκατό, τίποτε παραπάνω, Απλά κάθε άνθρωπος έχει φτάσει σε κάποιο βαθμό ευτυχίας και νομίζει πως εκεί είναι το τέλος μέχρι να ανακαλύψει πως υπάρχει και περισσότερο...

Η στιγμή περνάει...στιγμιαία και μαζί της αρχίζει η δυστυχία της αναζήτησής της, μια δυστυχία συνειδητή που συγκρίνεται μόνο με την ασυνείδητη δυστυχία αυτού που δεν έχει γνωρίσει την ευτυχία.
Η δυστυχία έχει το πλεονέκτημα της διάρκειας απέναντι στην ευτυχία, είναι η μόνιμη κατάσταση και όχι η εξαίρεση, απαραίτητη όμως γιατί αυτή μας δίνει τα κίνητρα να την καταπολεμήσουμε κυνηγώντας την ευτυχία σ' έναν αγώνα εκ των προτέρων χαμένο όπου ο τελικός νικητής ο θάνατος είναι το αποκορύφωμα της δυστυχίας και τόσο κοντά στην ευτυχία αφού είναι η οριστική ήττα της δυστυχίας...

 ...πούχουν την λύπη της χαράς και την χαρά της λύπης...
gpoint

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Η εν Ελλάδι ανηθικότης



 Τα τρία κακά της μοίρας μας

Θεωρώ την λέξη ανήθικος μία από τις χειρότερες βρισιές μαζί με την λέξη κακός. Εχοντας τους δικούς μου κώδικες στις βρισιές θεωρώ πως το "άει στο διάολο" ή το "άντε γαμήσου" πιθανό να ικανοποιεί τα βίτσια του υβριζομένου σχετικά με τις παρέες που επιδιώκει ή τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και δεν θέλω ή βρισιά από το στόμα μου να ακούγεται σαν προτροπή. Ετσι με καλύπτει απόλυτα το "αντε πέθανε" στις προτροπές  ή  το "είσαι  κακός ή ανήθικος" στους χαρακτηρισμούς .      
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανηθικότητας έδωσε πρόσφατα η τρικυβέρνηση  Σαμαρά με την κατάθεση νομοσχεδίου που προβλέπει στην καταβολή του 50% του βασικού μισθού στους παραιτούμενους από 1ης Μάρτη του 2013 μέχρι να λάβουν την σύνταξή τους. Ακούγεται ωραίο, μάλιστα άκουσα και σχόλια για την ευαισθητοποίησή της από όσους πιστεύουν -κατά τα αμερικάνικα πρότυπα ότι τους λέει η τηλεόραση και ο γιατρός τους- χωρίς να σκεφτούν γιατι η ευαισθητοποίηση δεν συμπεριέλαβε όσους έχουν παραιτηθεί εδώ και ένα χρόνο και έχουν ταλαιπωρηθεί από την μη  καταβολή οποιουδήποτε επιδόματος ενώ -ως γνωστόν- οφείλουν να πληρώνουν εφορία, Δέκο και σουπερμάρκετ που δεν δίνουν βερεσέ.
Γι' αυτούς η ευαισθητοποίηση περιορίσθηκε σε κάποια υπουργική απόφαση που θα εκδοθεί εν καιρώ, δηλαδή όταν περάσει ο συνηθισμένος χρόνος των 12 έως 20 μηνών μέχρι την συνταξιοδότηση. Επίσης αποκρύβεται επιμελώς ότι σαν βασικός μισθός υπολογίζεται ο προ πενταετίας ισχύων, πριν δηλλαδή τα καταργηθέντα επιδόματα ενσωματωθούν κατά μεγάλο μέρος σ' αυτόν.
Συμπέρασμα ; 
Λόγω πιέσεων της τρόικας η εν λόγω διάταξη λειτουργεί σαν κίνητρο για την αποχώρηση από την υπηρεσία των δημοσίων υπαλλήλων μια που η τάση είχε σαφώς ανακοπεί από την ταλαιπωρία ιων παραιτούμενων λόγω της καθυστερημένης συνταξιοδότησης και τα περί ευαισθητοποιήσεως είναι απλά το δείγμα της ανηθικότητας της που φαίνεται από την αδιαφορία της για την ταλαιπωρία των όσων αναμένουν την σειρά τους για να λάβουν την σύνταξή τους.

Φυσικά αντίστοιχες συμπεριφορές βρίσκουμε και στον καθρέπτη της πολιτικής ζωής, τα ποδοσφαιρικά. Στήνοντας την παράγκα του ο ΟΣΦΠ έχοντας  την ανοχή του ΠΑΟ που βολευότανε με την δεύτερη θέση, τα μισά λεφτά του τσάμπιονςλιγκ και ένα πρωτάθλημα κάθε επτά χρόνια, εξαφάνισε κάθε προσπάθεια ανατροπής του κατεστημένου όπως της ΑΕΚ το 2008 ή του ΠΑΟΚ το 2010 είτε στα χαρτιά είτε με σφυρίχτρες. Οταν περιορίσθηκαν στην μία οι δυο θέσεις χωρίς προκριματικούς αγώνες στο τσουλου η "συμμαχία" διαλύθηκε, το ίδιο και ο ΠΑΟ που διαπίστωσε στην πράξη πως οι όμιλοι του τσουλού θέλουν άλλο μπάτζετ. Η ΑΕΚ διαλύθηκε κι αυτή και το ίδιο θα πάθαινε και ο ΠΑΟΚ αν δεν εμφαιζόταν ο Ιβάν Σαββίδης σαν επενδυτής. Μόλις ισχυροποιήθηκε η θέση του ΠΑΟΚ άρχισε και το διπλό παιχνίδι από τον ΟΣΦΠ προσπαθώντας να πείσει τους αφελείς πως ο Σαββίδης είναι τουλάχιστον συνιδιοκτήτης της παράγκας αν όχι ο αποκλειστικός της ιδιοκτήτης.
Ετσι άρχισαν να λένε για το πόσα πέναλτυ παίρνει ο ΠΑΟΚ αγνοώντας πόσα έχουν δοθεί σε βάρος του ή πόσες κόκκινες έχουν δει οι παίκτες του την στιγμή που κανένας διαιτητής ως τώρα σε 26 αγώνες πρωταθλήματος δεν έχει τολμήσει να δείξει κόκκινη κάρτα ήνα σφυρίξει πέναλτυ εις βάρος του ΟΣΦΠ. Ακόμα και ο αριθμός στις κίτρινες είναι μικρότερος από το μισό (!) του μέσου όρου των άλλων ομάδων.
Με ενορχηστρωμένο όλο τον φιλικό τους αθλητικό τύπο προσπαθούν να μιλήσουν για σκάνδαλο στην κατάπτωση της ποινής του Σαλπιγγίδη ενώ σκάνδαλο ήταν η πρωτόδικη εξοντωτική ποινή για μια ασαφή χειρονομία ενώ είναι γνωστό πως η αμφιβολία είναι πάντοτε υπέρ του κατηγορουμένου. Απλά σαν ελέγχοντες το σύστημα φρόντισαν για την πρωτόδικη ποινή- που θα άπεφτε σίγουρα αν όχι στον δεύτερο βαθμό, στην ουέφα- ώστε να μπορούν να κολλήσουν την ρετσινιά του ευνοουμένου στον Σαββίδη.
Με τον ίδιο τρόπο προσπαθούν τώρα να αλλάξουν τις ημερομηνίες των πλέηόφφς και του τελικού που οι ίδιοι επέλεξαν σε εποχές που όπως φαίνεται μετρούσαν αλλιώς τα κουκιά- πριν την έλευση Σαββίδη. Ο λόγος είναι φυσικά να διεξαχθεί ο τελικός με αντίπαλο τον Αστέρα ή τον ΠΑΟΚ εν μέσω κρισίμων αγώνων των πλάηόφφς ενώ ο ΟΣΦΠ θα είναι φρέσκος
Η ανήθικότητά τους φαίνεται όταν ζητούν την μετάθεση του τελικού κατά μία μέρα, από το Σάββατο 11 στην Κυριακή 12 Μάη, ώστε να δυσκολέψουν την κάθοδο των εργαζόμενων Θεσσαλονικαίων στον αγώνα στην περίπτωση που ο ΠΑΟΚ προκριθεί σ' αυτόν. Φυσικά αν δεν το πετύχουν θα μιλάνε πάλι για επιρροές του μεγαλοεπενδυτή του ΠΑΟΚ, τόσο κατάπτυστοι...

για λόγους αισθητικής δεν δημοσιεύω φωτογραφία του προέδρου του ΟΣΦΠ, αντ' αυτού...


Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Βαθυστόχαστες αναλύσεις και συμπτώσεις




Εχω επανειλημμένα τονίσει τις ομοιότητες μεταξύ πολιτικής και ποδοσφαίρου στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα  (connais-tu le pays ou fleurit l'orangee, στην ευρωπαϊκή της μορφής εξ ου και αντεγράφη η έκφραση ως είπε ο Νίκος ο Τσιφόρος).
Οταν λοιπόν είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τα πολιτικά δρώμενα με την ισχυροποίηση του Σύριζα, την άνοδο των Χρυσαβγιτών και άλλών μικρών κομμάτων τα οποία όμως φαίνεται να υποχωρούν π.χ. οι Ανεξάρτητοι Ελληνες καθώς και την εξαφάνιση του ΠαΣοΚ, πρέπει να καταφύγει στα αντίστοιχα ποδοσφαιρικά πρότυπα για να κατανοήσει την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα. Το ποδόσφαιρο σαν άθλημα είναι πιο απλό και πιο καθαρό από την πολιτική.

Μέχρι της κρίσεως στην ποδοσφαιρική Ελλάδα κυριαρχούσε το ΠΟΚ αποτελούμενο από ΟΣΦΠ, ΠΑΟ και ΑΕΚ ανεξάρτητα αν τους τίτλους σχεδόν μονοπωλούσε ένα μόνο σωματείο. Τα σωματεία είχαν λόγο στα δρώμενα και τους κανονισμούς του παιχνιδιού και κυρίως η θέση στην προεδρία τους ήταν αντίστοιχή σε ισχύ με την θέση ενός υπουργού στην κυβέρνηση. Δεν μπορούσε ο πρώτος τυχόν- ανεξάρτητα από την οικονομική του δύναμη- να αναλάμβανε τις τύχες ενός εκ των τριών συλλόγων, ουσιαστικά υπήρχε και μια πολιτική επιρροή στην ανάδειξη του προέδρου. Θυμηθείτε, Κόκαλης στον ΟΣΦΠ, Βαρδινογιάννης στον ΠΑΟ και Νικολαΐδης στην τρίτη τη τάξει ΑΕΚ. Το ΠΟΚ ήταν κάτι σαν τον δικομματισμό που επικρατούσε στην πολιτική σκηνή, τρεφόταν από το ίδιο το σύστημα. Το ξήλωμα του ξεκίνησε από την ΑΕΚ μετά την αποχώρηση Νικολαΐδη όταν τυχάρπαστοι βρέθηκαν στο τιμόνι της ΑΕΚ χωρίς φυσικά να έχουν καμιά πολιτική δύναμη, ούτε το "όνομα" του Ντέμη με αποτέλεσμα το ΠΟΚ να γίνει εδώ και δυο-τρία χρόνια δίπολο και να μειωθεί η επιρροή του.
Η κρίση έφερε μεγάλες ανακατατάξεις και ο ΠΑΟ μετά την αποχώρηση του Βγενόπουλου που μέσω Πατέρα διαδέχθηκε τον Βαρδινογιάννη οδηγήθηκε σε συρρίκνωση ανάλογη με την του ΠαΣοΚ όταν διαδέχθηκε ο Βενιζέλος τον Γιωργάκη. Το ΠαΣοΚ έφτασε σε μονοψήφια νούμερα στα γκάλλοπ και ο ΠΑΟ πίσω από την πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος. Ο Αλαφούζος είναι πλέον πιο ασήμαντος από έναν υφυπουργό, παρ' ότι πρόεδρος του ΠΑΟ. Ισχυρός πολιτικά και οικονομικά ο Σαββίδης, συνομιλητής του Σαμαρά όπως και ο Μαρινάκης, έκανε τον ΠΑΟΚ μόνο αντίπαλο εξουσίας του ΟΣΦΠ, κατι αντίστοιχο με την άνοδο του Σύριζα στα επίπεδα της ΝουΔου, μόνου πλέον εκπροσώπου του πάλαι ποτέ δικομματισμού.

Οι πορείες του Αστέρα Τρίπολης και του Ατρόμητου -από το πουθενά- θυμίζουν τις αντίστοιχες της Χρυσαβγής και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων με τους τελευταίους να παρουσιάζουν μια μικρή κάμψη όπως και ο Ατρόμητος άλλωστε.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τώρα τον νικητή των επόμενων εκλογών  όπως δεν ξέρει ποιός θα πάρει το πρωτάθλημα του χρόνου ή σε δυο χρόνια. Η εποχή που ο πρωταθλητής ήταν γνωστός από τον Σεπτέμβρη τελειώνει μαζί με τον δικομματισμό.


( Λόγοι αισθητικής μου επιβάλλουν να μη δημοσιεύσω φωτογραφία του προέδρου του ΟΣΦΠ )

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Θέρος εν όψει !


ονειρο (προ)θερινης νυκτός






Τώρα που το μυρίζομαι, έρχεται καλοκαίρι
θα ήθελα μιά σύντροφο ή πως το λένε, ταίρι
μαζί της να αράζαμε σ' ένα ωραίο μέρος
και φίνα να τη βγάζαμε-αδιάφορον ο έρως

Μαζί της να την έκανα σε μιά βραχονησίδα
απ΄τις πολλές που βρίσκονται στη τοπική πατρίδα
κολύμπι, ξάπλα, ψάρεμα ολόκληρη τη μέρα
το βράδυ βόλτα στο χωριό και στο δασάκι πέρα

Δεν είμαι πολύ δύσκολος αν τάχα θα μ' αρέσει
φτάνει γλυκό το πρόσωπο και δακτυλίδι μέση
σημάδι πως το πνεύμα της θα είναι ζωηρό
και πως λατρεύει σίγουρα το αλμυρό νερό

Τη τέχνη νάχει γιά ν' ακούει όλες τις ιστορίες
που τραγουδούν τα κύματα στις βραχοπαραλίες
ελεύθερα να διηγηθεί τα όσα στη ζωή της
εγνώρισε πριν γητευθεί από το ποιητή της

Κι' όταν δεν θέλει να μιλά, να έρχεται η σειρά μου
ν' ακούει γιά τα σώψυχα που έχω στη καρδιά μου
να της διηγούμαι έμμετρα και παραστατικά
όλες τις εμπειρίες μου και τα διαφυσικά

Να μην ανοίγει τη τιβί, ούτε εφημερίδες
μονάχα εκεί στου ίντερνετ τις έντεχνες σελίδες
μιά βόλτα επιβάλλεται γιά νάχουμε επαφή
να ξέρουμε τη κίνηση, τη λογοτεχνική

Ω, τούτο να συνέβαινε, εμού του ταλαιπώρου
θα ήμουν στον παράδεισο, μέχρι του φθινοπώρου!



Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Βρύζας και Δώνης

 (το πρώτο μέρος με τα μπλε γράμματα είναι εισαγωγή για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται γεγονότα)




Πάνε πολλά χρόνια από την βραδιά που βρέθηκα στο ΟΑΚΑ καλεσμένος από τους Παναθηναϊκούς,  μαθητές του σχολείου μου παρότι ΠΑΟΚg's. Ηταν μαζί μας και ο γυμναστής -που ήταν Ολυμπιακός- στην ρεβάνς της εκπληκτικής νίκης του ΠΑΟ το Αμστερντάμ επί του Αγιαξ με 1-0.
Αδύνατο να ξεχάσω τρία πράγματα, την "όλα" από εβδομήντα και πλέον χιλιάδες φιλάθλους -υπήρχαν μόνο κάποιοι ελάχιστοι Ολλανδοί σε μια γωνιά- την αίσθηση που μου δημιουργήθηκε από τη σέντρα πως ο ΠΑΟ θα αποκλεισθεί- όπως και έγινε- και το κράξιμο από τους οπαδούς του ΠΑΟ στον Δώνη, "σπυριάρη" τον ανέβαζαν, κάτι χειρότερο τον κατέβαζαν. Κι όμως είχαν περάσει μόνο λίγες μέρες από τότε που δημιούργησε το γκολ της -κατα πολλούς- μεγαλύτερης νίκης του ΠΑΟ στην Ευρώπη  !



Υπάρχουν κάποιοι αθλητές που τους θυμάται κανείς για μια κάποια σημαντική στιγμή της αθλητικής ζωής τους, όλα τα άλλα επισκιάζονται. Ποιός δεν θυμάται τις δυο βολές του Αργύρη Καμπούρη που χάρισαν στην Ελλάδα τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο σε επίπεο εθνικής ; Ποιός δεν θυμάται το γκολ του Βρύζα στην Αρσεναλ και τον αποκλεισμό της από τον ΠΑΟΚ που θεωρήθηκε η μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς ; Ισως κάποιος από τον Βρύζα να θυμάται και το γκολ που πέτυχε στο Γιούρο της Πορτογαλλίας με το οποίο προκριθήκαμε από τους ομίλους αλλά σίγουρα δεν είναι πολλοί. Οποιον να ρωτήσεις για την καριέρα του Δώνη θα σου μιλήσει για την τρελλή κούρσα που έκανε και την πάσα στον Βαζέχα σ' εκείνο το ματς με τον Αγιαξ, τίποτε άλλο δεν θα θυμάται.
Κι όμως λίγες μέρες μετά, στην ρεβάνς αυτού του ματς, τον έβριζαν και τον φώναζαν περιφρονητικά "σπυριάρη", μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση.
Ο Δώνης δεν στέριωσε στον ΠΑΟ. Πήγε Αγγλία, γύρισε στην ΑΕΚ για κάποιες αδιάφορες σεζόν, ξεχάσθηκε σαν παίκτης και εμφανίσθηκε σαν προπονητής. Ακούσθηκε στην Λάρισσα όταν κατέκτησε το κύπελλο αλλά έφυγε από εκεί αφήνοντας διαλυμένη  και χρεοκοπημένη από τις πολλές μεταγραφές την ομάδα που δεν έχει συνέλθει από τότε. Επόμενος σταθμός ο Ατρόμητος όπου την πρώτη χρονιά που πήγε τελικό γλύτωσε στο τσακ τον τποβιβασμό. Βρέθηκε βέβαια στον τελικό από ένα καπρίτσιο της τύχης που έβγαλε στον έναν όμιλο τις ομάδες του ΠΟΚ και τον ΠΑΟΚ να σφαχτούν μεταξύ τους, ενώ Ατρόμητος και Ολυμπιακός  Βόλου έπαιξαν με μικρότερες ομάδες και μεταξύ τους για μια θέση στον τελικό με δεδομένη την επιθυμία της πολιτείας να μην παρευρεθεί ο τότε κατηγορούμενος Μπέος στην "γιορτή του ποδοσφαίρου". Ο ΠΑΟΚ απέκλεισε τον Ολυμπιακό και αποκλείσθηκε κουρασμένος και αποδεκατισμένος από μια ΑΕΚ  που προκρίθηκε από ένα στην κυριολεξία  ουρανοκατέβατο γκολ από την σέντρα, στην λήξη του αγώνα της με τον ΠΑΟ ! Η ΑΕΚ κέρδισε πολύ εύκολα τον τελικό.
Την επόμενη χρονιά ο Ατρόμητος του Δώνη έφτασε ξανά τελικό από ένα ουρανοκατέβατο πάλι γκολ από την σέντρα, πάλι στο τελευταίο λεπτό, με τον ΠΑΟΚ αυτή τη φορά. Στον τελικό έχασε δύσκολα, στην παράταση αυτή την φορά. Ολα φυσικά οφείλονταν στον δανεικό Μήτρογλου που έβαλε 18 από τα 28 γκολ του Ατρόμητου, τα περισσότερα με ατομικές προσπάθειες.
Ο Βρύζας βρέθηκε στην διοίκηση του ΠΑΟΚ με τον Ζαγοράκη μπροστάρη, σαν "αδερφός" του. Δύσκολες εποχές, χρήμα μόνο από τον κόσμο  και τα λαμόγια υπήρχε, ο Ζαγοράκης κατάφερε να ξανακάνει τον ΠΑΟΚ υπολογίσιμο μέγεθος με οικονομικές υπερβάσεις και τον Σάντος, Οταν διεπίστωσε πως πρέπει να ασχοληθεί με τις ακαδημίες μια που δεν υπήρχε  επενδυτής, έφερε τον ειδικό γι αυτές τις δουλειές Μπόλονι  που ανέδειξε τον Μαλεζά, βελτίωσε τον Κατσικά και έβγαλε τον Σταφυλίδη. Αντεξε μέχρι τα μέσα της περσινής περιόδου όπου τον διαδέχθηκε ο Βρύζας, ξεχνώντας πλέον τα "αδερφικά" αισθήματα. Η χρονιά τελείωσε άσχημα λόγω της κόντρας του Βρύζα με τον Μπόλονι, στο τελος χρέωσε ένα μεγάλο ποσό στον ΠΑΟΚ για να τον διώξει.  

Εχουμε έναν έρωτα δυσεξήγητο του Βρύζα για τον Δώνη και ένα τεράστιο συμβόλαιο που του έκανε για τα τότε δεδομένα της ομάδας. Ξεπούλησαν σχεδόν ότι καλό υλικό είχε συγκεντρώσει επί Ζαγοράκη  για να επιβιώσει ο σύλλογος, έτσι έλεγε ο Βρύζας. Προσέφερε όμως στον Δώνη συμβόλαιο με όσα έδινε στον Μπόλονι και 200 000 "πεταμένα" για να σπάσει το συμβόλαιο του Μπόλονι, ξεχνώντας τα περί σφικτών οικονομικών. Από την άλλη μας έλεγε για πλάνο με τις ακαδημίες που θα βγάλει ο "ειδικός" Δώνης και πάνω σ' αυτό θυσιάζονται τα δυο και πλέον εκατομμύρια από τους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ και μαζί στραπατσάρεται η ευρωπαϊκή εικόνα του ΠΑΟΚ συν την τιμωρία της έδρας. Συνολική ζημειά μγαλύτερη από το τότε μπάτζετ και ο ΠΑΟΚ είναι έτοιμος να διαλυθεί όταν εμφανίζεται ο Σαββίδης και όλα μοιάζουν σαν να ξεκινάνε από την αρχή !
Τυχαίο ; Δεν νομίζω !

Δεν πείθομαι πως ο Σαββίδης αποφάσισε μέσα σε μια μέρα να μπει στον ΠΑΟΚ, ο Βρύζας το ήξερε αρκετά πριν και γι αυτό φρόντισε να εξαφανισθεί από τον ΠΑΟΚ ό,τι θύμιζε Ζαγοράκη! 


Δεν θεωρώ τυχαίο πως σαν ποδοσφαιριστές θυμόμαστε τον Δώνη και τον Βρύζα μόνο για μια φάση τον καθένα και με δυσανάλογα μεγάλο όνομα σε σχέση με αυτά που πραγματικά πρόσφεραν στα γήπεδα, συμβαίνει όταν έχεις καλό μάναντζερ ή καλές δημόσιες σχέσεις, εδώ έκανε καριέρα  με πολλές μεταγραφές και πήγε στο Μουντιάλ της Αφρικής ο "βάλε ένα γκολ κι ας πεθάνω- Καπετάνο".
Δεν θεωρώ τυχαίο πως και οι δύο πέτυχαν το γκολ της καριέρας τους τρία λεπτά πριν λήξει το παιχνίδι !
Προσωπικά πλέον, ούτε το ότι έχουν και οι δυο δισύλλαβο επίθετο δεν θεωρώ τυχαίο !

Είτε μας αρέσει είτε όχι, σε μεγάλα συμβόλαια υπάρχουν πάντοτε μίζες ή σε χρήμα ή σε είδος, κανένας δεν πάει με τον σταυρό στο χέρι. Την χειρότερη περίπτωση δεν θέλω ούτε να την σκέπτομαι αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων ο Δώνης έχει μια τεράστια υποχρέωση στον Βρύζα και τον βοηθά στο ξήλωμα οποιουδήποτε θυμίζει τον Ζαγοράκη στον ΠΑΟΚ, τώρα φτάσαμε στον Γκαρσία, μετά θα ακολουθήσει ο Σαλπιγγίδης, η προειδοποιητική βολή ήρθε στην Λειβαδιά όπου τον έβαλε αλλαγή στο 89, να βαστήξει το 0-0.
Μόλις εδραίωσε την θέση του ο Δώνης, νικώντας τρία χωριά και αποκλείοντας τον Λεβαδειακό στο κύπελλο, μετά από την πρωτοφανή μεταγραφική ενίσχυση του Ιανουαρίου ξαναθυμήθηκε πως έχει αγκάθι τον Γκαρσία που τον γουστάρει ο κόσμος. Οσο η ομάδα σερνότανε χάνοντας από Ξάνθη και Τρίπολη  και φέρνοντας ισοπαλίες με τον Ατρόμητο και κυρίως με τον ακατανόμαστο που εξαγρίωσε τον κόσμο, το είχε ξεχάσει και λούφαζε !
Τον  Σαλπιγγίδη θα προσπαθήσει να τον εξουδετερώσει ο Δώνης ποδοσφαιρικά μια που ξέρει πως ο Σαββίδης τον θέλει σαν κράχτη για τους Πόντιους, ενώ τον Γκαρσία θέλει να τον εξουδετερώσει σαν άνθρωπο.
Και φυσικά ο Γκαρσία είναι αγκάθι περισσότερο για τον Βρύζα μια που υπάρχει λαϊκή απαίτηση να συνεχίσει ο Γκαρσία σε κάποιο πόστο στον ΠΑΟΚ όταν με το καλό κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του με την λήξη της σαιζόν. Προσπαθεί λοιπόν ο Δώνης να τον κάνει να φύγει από τώρα εκμεταλλευόμενος την ντομπροσύνη του να μη θέλει να πληρώνεται χωρίς να προσφέρει. 
Φυσικά οι επιθέσεις του Δώνη γίνονται παραμονές κρίσιμων αγώνων ώστε σε περίπτωση άσχημου αποτελέσματος το υπάρχον θέμα να αποφορτίζει το κλίμα που θα δημιουργήσει μια (ακόμη) αποτυχία του. Το ίδιο έγινε και πριν το ματς με τον Αρη, μετά η "συμφιλίωσή" του με τον Πάμπλο επισκίασε τα προπονητικά του εγκλήματα που οδήγησν στην ισοπαλία με τον ανύπαρκτο ουραγό.
 
 Την ίδια ώρα ο (πρόεδρος, μη το ξεχνάμε) Βρύζας σφυρίζει αδιάφορα, μια και ο μισθός του τρέχει...

Μακάρι όλα αυτά να υπάρχουν μόνο στην φαντασία μου. 
 Συμβόλαια πάντως μεγάλα μόνο σε ΟΣΦΠ  και ΠΑΟΚ θα υπάρξουν και πολλά έγιναν, γίνονται και θα γίνουν από όσους ψάχνουν να εξασφαλίσουν μια χρυσοφόρο θέση
 

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Χηρόλακας

 ( από την διηγηματοποίηση, με προσθήκες )

 


Ο Χηρόλακας ήταν το μέρος που κλαίγανε οι χήρες κι οι μανάδες των ναυτικών που ναυάγησαν, μια χωμάτινη πλατεία εντελώς επίπεδη που χρησίμευε και σαν γήπεδο για ποδοσφαιρικούς αγώνες, η μια γραμμή του αράουτ ήταν η θάλασσα.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το Γαλαξίδι έχασε την αίγλη του με την επικράτηση του ατμού, οι Γαλαξιδιώτες επέμεναν στα πανιά -την τέχνη τους- ησύχασε όμως ο τόπος από τους θρήνους των χαροκαμένων γυναικών. Ο Χηρόλακας εξελίχθηκε σε μιά ήρεμη γειτονιά, χωρίς μαγαζιά και φασαρία, όλα αυτά επικράτησαν στο άλλο λιμάνι, την αγορά. Οι Χηρολακιώτες όμως διατήρησαν τα σπίτια τους ενώ στην αγορά όλα τα παραλιακά αλλά και αρκετά σπίτια στα ενδότερα υπέκυψαν στον αδυσώπητο νόμο της...αγοράς και κατέληξαν μαγαζιά. Πολλοί 
Χηρολακιώτες θεωρούν "σύνορο" τον Κάβο, την μύτη δηλαδή που χωρίζει τα δυο λιμάνια και περιορίζουν την βόλτα τους μέχρι εκεί, η διαφορά ατμόσφαιρας στα δυο λιμάνια το καλοκαίρι είναι χαώδης.
Ο Χηρόλακας σαν λιμάνι είναι αβαθής, μόνο βάρκες μπορούν να δέσουν. Πριν κάποια χρόνια υπήρχαν διχτυάρηδες και οκταποδολόγοι που είχαν εκεί το στέκι τους. Τα ψάρια τα πήγαιναν κατ' ευθείαν στα σπίτια των αγοραστών, δεν υπήρχε η έννοια της αγοράς με τα συνεπακόλουθά της όπως στο κεντρικό λιμάνι. Στις μέρες μας, δυο τρεις παραγαδιάρηδες και λίγοι ερασιτέχνες αράζουν τα βαρκάκια τους στα νερά του Χηρόλακα. Από το Χηρόλακα δεν βλέπεις ανοικτή θάλασσα, νομίζεις πως βρίσκεσαι στην όχθη κάποιας λίμνης.
Η πλατεία έχει σήμερα στρωθεί με πλάκες και είναι η χαρά των μικρών παιδιών με τα ποδήλατα τους. Τα παγκάκια είναι στραμμένα προς την θάλασσα, ο όγκος του Παρνασσού με τους Δελφούς και το Χρισό λίγα μίλια μακριά δεσπόζει στο τοπίο. Πιο κάτω, το αποτελείωμα της Ιτέας, η Κίρρα, Ξηροπήγαδο για τους παλιούς που δεν μάθανε τα ονόματα από ταμπέλες, οριοθετεί με τα φώτα την νύχτα το χώρισμα της θάλασσας απ' την στεριά. Σε κάθε παγκάκι κάθε καλοκαιρινό βράδυ η ίδια παρέα σχολιάζει χαμηλόφωνα πολιτική και γειτόνους. Κάποιοι φέρνουν μαζί τους τις πλαστικές κατέκλρες τους, δεν τους χωράει όλους το παγκάκι. Ολα είναι γλυκά και ήρεμα στο Χηρόλακα, οι χήρες δεν κλαίνε πλέον, μόνο κανένα παιδάκι κλαίει σαν τύχει να πέσει από το ποδήλατό του.




Λατρεύω το ξημέρωμα στον Χηρόλακα με τα χρώματά του, ειδικά όπως φαίνεται μέσα απ' την θάλασσα, είναι η σχεδόν καθημερινή μου απόλαυση, χρόνος που κυλάει νοσταλγικά...


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Μαρία, σ' όλες τις γλώσσες

(αναδημοσίευση, βελτιωμένη )

Υπάρχει μια γλώσσα στην Μεσόγειο όπου ο ουρανός λέγεται Σε και η θάλασσα Μα.
Τα ονόματα των ανθρώπων ακούγονται όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.

Ο ουρανός θα αρχίσει να γίνεται σκούρος, όλο και πιο πολύ...
Μετά θα πάρεις το μαύρο χρώμα της νύχτας που δεν έχει αστέρια και θα δείξεις την σκληράδα σου, Σε.
Το όνομά της θα μέίνει το ίδιο, "Μαρία".
Κάθε φορά που θα ακούγεται τα παιδιά θα φεύγουν μακριά, τρομαγμένα, λες και μπορούν να ξεφύγουν απ' τ' ουρανού το σκέπαστρο.
Τι σημασία έχει πότε είναι η γιορτή της, Σε ;


 
Λατρεύω την πρωϊνή ακινησία της θάλασσας.
Λατρεύω τον ήλιο να γλιστράει απαλά στην επιφάνειά σου και τα καΐκια ήρεμα καθισμένα πάνω σου. Σαν εραστές.
Καμμιά Μαρία δεν θα άντεχε τόσους πολλούς εραστές, Μα, μόνο εσύ.

Πολλά καΐκια έχουν το όνομα "Μαρία" σκέτο ή σαν συνθετικό τους.
Αλλά ποιός εραστής μπορεί ν' αλλάξει την ροή της θάλασσας ;
Μόνο ν' αλλάξει ρότα απ' την ρεστία της μπορεί, τίποτε άλλο.
Κάπως έτσι τις αντέχει τις "Μαρίες" η ζωή μας, Μα.


 
Υπάρχει μια γλώσσα στην Μεσόγειο όπου ο ουρανός λέγεται Σε και η θάλασσα Μα.
Τα ονόματα των ανθρώπων ακούγονται όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.
Σκέφτηκα πως ενώ τα δυο απέραντα που αντικρύζει ο άνθρωπος
είναι η θάλασσα κι' ο ουρανός, συμβολίζονται με τον ελάχιστο συνδυασμό γραμμάτων σ' αυτή την γλώσσα.
Στα ελληνικά, οι δύο αυτές λέξεις, ο ουρανός κι η θάλασσα "απαιτούν" από επτά γράμματα ενω η ασημαντότητα δώδεκα και το απειροελάχιστο δεκατέσσερα γράμματα.
Πρώτη φορά έννιωσα να υστερεί στο μέτρημα η ελληνική γλώσσα.

Η γλώσσα είναι η τοπική διάλεκτος της Τζένοβα. Ισως δεν ήταν τυχαίο ότι εκεί προτίμησε να περάσει τα ώριμα χρόνια της ζωής του ο Τζιουζέππε Βέρντι

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Τζίτζι

.

 

(από την διηγηματοποίηση)


Σαν πέρασε ο καιρός της χούντας όσοι Ιταλοί γουστάρανε στην Ελλάδα ξεχύθηκαν στον Νότο και τα νησιά νοιώθοντας ασφάλεια.. Ο φόβος της χούντας, ασυναίσθητα μάλλον, τους βάσταγε ως τότε στα Επτάνησα και στην Πάργα, μέρη που τάνοιωθαν "δικά τους".
Ο Τζίτζι - Μιλανέζος, μα Σικελός την καταγωγή - πήρε το φορτηγάκι της δουλειάς του, ένα Φόρντ-τράνζιτ έβαλε μέσα αρραβωνιάρα, συσκευασμένη τη φουσκωτή τη βάρκα κι ' όνειρα  κι αντί για Ηγουμενίτσα έπιασε Πάτρα το 76 με το καράβι. Μεσ' στο μυαλό του είχε Πάρο κι ένα φόβο μη την μπερδέψει με τον Πόρο όπως συχνά συμβαίνει στους τουρίστες. Ψυχοπονιάρης όμως πήρε κάποιον Ελληνα  ωτοστόπ, στο δρόμο για την Αθήνα και στις δυο μέρες που έμεινε να δει Ακρόπολη κι αρχαία ψήθηκε για μέρη μη τουριστικά στου κορινθιακού τα χωριουδάκια, τούπανε κι όσοι γνώρισε στην πρωτεύουσα  πως θάβρει περισσότερο ψάρι εκεί, βλέπεις το ψαροντούφεκο δεν το είχε ματώσει ακόμα. Επεσε και η αρραβωνιάρα - μιλανέζα γνήσια αυτή- στη μέση, να δει και τους Δελφούς πηγαίνοντας, που τόχε απωθημένο κι η Πάρος μπήκε σε προγραμματισμό μελλούμενο κι αβέβαιο.

Οι Δελφοί τους φάγανε μια μέρα ακόμη από τις λίγες των διακοπών του, όταν φτάσανε στον προορισμό τους τρεις μερούλες του απέμειναν.
Την πρώτη μέρα με πολύ μεράκι συναρμολόγησε το φουσκωτό, τρομπάρισε με το πόδι, κοτσάρισε την ολοκαίνουργια μηχανή, το έσπρωξε μεσ' στην θάλασσα και τόδωσε στον Ελληνα φίλο του -πιά- να κάνει την παρθενική βόλτα αισθανόμενος άσχημα να τάχει όλα αυτός και βάρκα και γυναίκα, τέτοια ευαισθησία. Ο τόπος αποδείχθηκε ακατάλληλος για ψαροντούφεκο κι αποφασίσανε την επόμενη μέρα να πάνε σε άλλο μέρος, μακρινό, με το βαρκάκι για το μεγάλο κυνήγι.
Τους πήρε καμιά ώρα να φτάσουν σε κολπίσκο μικρό και καλά προφυλαγμένο μα τους τα χάλασε ο καιρός σαν φτάσανε, κύμα πολύ και θολούρα από την άμμο να μη μπορείς να κάνεις ψαροντούφεκο.
Με το που μπήκε το απόγευμα ο καιρός φρεσκάρισε άσχημα και η επιστροφή φαινόταν δύσκολη έως αδύνατη. Σαν είδε ο Τζίτζι μια θαλαμηγό με ιταλική σημαία που ήταν αραγμένη στον κολπίσκο να σηκώνει άγκυρα τους ζήτησε να τον ρυμουλκίσουν. Οι αριστοκράτες της θαλαμηγού αρνήθηκαν στην αρχή αλλά ενέδωσαν όταν ο Τζίτζι τους θύμισε κάποιες διατάξεις για εγκατάλειψη ναυαγών και απεσύρθησαν στα ενδότερα για να μη μιανθούν από την παρουσία των τριών παρείσακτων στο πλοίο. Η βαρκούλα, καλά δεμένη πίσω με σκοινιά, ακολουθούσε "τρυφερά" όπως αποδίδουν την ρυμούλκιση οι ναυτικοί στα εγγλέζικα, το πλήρωμα τους κοίταζε κι αυτό αφ' υψηλού.
Την τρίτη μέρα ξαναπήγαν στο ίδιο μέρος δια ξηράς αυτή την φορά. Σαν πλησιάσανε την παραλία το σκηνικό επαναλαμβανότανε : καφέ στο χρώμα η θάλασσα από την λάσπη και το κύμα να θεριεύει με την ώρα. Απελπισμένη η αρραβωνιάρα κι αμήχανα στενοχωρημένος ο έλληνας φίλος είδαν τον Τζίτζι ν' απλώνει τα χέρια στον ουρανό κι ετοιμαστήκανε ν' ακούσουνε κατάρες στον Ποσειδόνα και στον Αίολο...
-Σου λα μοντάνια, έσκισε τον αέρα η κραυγή του Τζίτζι και μανουβράροντας το φορτηγάκι άρχισε ν' ανεβαίνει το άγριο βουνό ψάχνοντας κάποιο χωριουδάκι.
Το πρώτο που συνάντησε απείχε λιγουλάκι από τον κανονικό ορισμό του χωριού, είχε όμως ένα κενό τραπεζάκι στη μέση του μοναδικού μπακάλικου ανάμεσα τα σπίτια και δυο ακόμα παρέες που κουτσόπιναν. Το κρασί, ρετσίνα, σερβιριζόταν σε ποτηράκια της ρακής και οι μεζέδες στην λαδόκολλα δεν είχαν ποικιλία : ντομάτα, από τον κήπο πίσω απ' την "ταβέρνα", τυρί απ' την λεκάνη, ελιές ζαρωμένες απ' ένα βάζο και κοντοσούφλι στο τηγάνι ! Τα κεράσματα πηγαινοέρχονταν στα τρία τραπέζια κι ο Τζίτζι, άμαθος στη γεύση της ρετσίνας, έπινε του σκασμού. Ο ελληνας φίλος του θαύμαζε την σοφή αμάθεια των χωρικών, με δυσκολία δέχθηκαν πως δεν κυβερνάει ακόμα ο Μεταξάς, χαμένοι κάποτε στην "Ελεύθερη Ελλάδα" του εμφύλιου μείνανε στην αφάνεια κι όταν τους ξαναπλησίασε η χούντα ανοίγοντας τον δρόμο την ταύτισαν μ' αυτόν που νόμιζαν πως στην εποχή του τον είχε κλείσει σαράντα χρόνια πριν.
Η αρραβωνιάρα ήταν η μόνη που διατήρησε την νηφαλιότητά της σ' αυτό το άγριο μεθύσι κι έφερε το φορτηγάκι πίσω στη βάση του μ' επιτυχία. Σε μια στροφή κατεβαίνοντας, στην στάση για κατούρημα ο Τζίτζι θέλοντας να δείξει στην αρραβωνιάρα του πως δεν είναι μεθυσμένος, πήρε το ψαροντούφεκο κι από απόσταση πέντε μέτρων σημάδεψε ένα σύκο. Το πέτυχε, αλλά τιμόνι δεν έπιασε ...

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Ο θάνατος της ποίησης

.

Ζούμε περίεργες εποχές, νομίζω. Θαρρώ πως πίσω από δέντρα κρυμμένοι ο Σεφέρης  ή και ο Ντύλαν βλέπουν δικούς τους στίχους μαύρους, προφητικούς έτοιμους να επιβεβαιωθούν, όχι για να τους δικαιώσουν, μα να τους αφανίσουν.Υποχωρεί η ποίηση σαν η απόγνωση θεριεύει.
Εχω την εντύπωση πως η κοινωνία μας, η κοινωνία της Ευρώπης, η κοινωνία όλου του κόσμου γερνάει. Γερνάει η νεολαία χωρίς ιδανικά, γερνάνε οι εργαζόμενοι απ' την αναδουλειά, γερνάν και οι γεροντότεροι από τα γηρατειά.
Γερνάει ίσως κι η γη μας από τα φυτοφάρμακα.
Και μόνο η θάλασσα, τι έχει το θήτα του θεού και του θανάτου που δεν την ξεγελάς εύκολα, απόμεινε και στο ακροθαλάσσι μια θεσούλα για τον απόμαχο ψαρά, που η ραδιενέργεια δεν την πιάνει.

Λείπει τόσο πολύ ο πόλεμος- πάνε εβδομήντα χρόνια πια από τον τελευταίο, τον μεγάλο- μας τσάκισε στο κτύπημα η ειρήνη και το σκοτωμένο αίμα που δεν βρήκε ανοικτή πληγή να βγει. Γιατί η ειρήνη έφερε ετούτον τον οικονομικό τον πόλεμο που τσάκισε τις ψυχές ολονών μας.
 Δεν βρήκε πτώματα κι ερείπια να επενδύσει το κεφάλαιο κι επένδυσε στις ψυχές και τα κορμιά των ανθρώπων τώρα που δεν σκοτώνονται.
Μάχονται κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, τα μάτια του άλλου ποιός θα βγάλει κι οι τράπεζες μας πίνουν το μεδούλι.
Στην Ιταλία το μυαλό μου, θάρθει μετά και της Ελλάδας η σειρά.
Ποιά τράπεζα να ψηφίσω και ποιά να μαυρίσω ;
Αυτή που της χρωστώ και μου τα παίρνει ή αυτή που μου χρωστά και δεν μου δίνει ; Βλέπεις συγχωνευτήκανε και μείνανε πιο λίγες, τώρα που δεν χρειάζεται πολλές να ξεγελάν  τον κόσμο, φροντίζουν αλλοι για αυτό. Αυτές φροντίζουν άλλα, τσιπάκι υποδόρειο θέλουν να σου περάσουν και τα λεφτά σου όλα εκεί νάναι αποθηκευμένα και μ' ενα πιν, μ' ένα ντιλίτ να σε χοροπηδάνε.
Και δώστου σε ζαλίζουνε με νόμους και με άρθρα που πρόβλημα δεν λύνουνε, μόνο θολούρα φέρνουν και αντιστάσεις κάμπτουνε χειρότερα από χρεία.
Τι είναι προτιμότερο να δόσουμε ; τους Ελληνες ή την Ελλάδα ;

Πάντα  ως τώρα οι ποιητές τον κόσμο οδηγούσαν. Απ' τον σοφό τον Ομηρο, τον παιχνιδιάρη Βιάσα δίναν ντορό στο πόπολο, του χάραζαν πορεία  μεσα στις μάχες που έψελναν, αιώνες σαν κυλούσαν.
Με ποιητές αντρώθηκε και μένα η γενιά μου παλιούς και νέους που έδιναν απλόχερα τα φώτα και το όραμα. Δεν είχαμε όμως πόλεμο να τα εμπεδώσουμε και ξεχαστήκαμε ράθυμοι στην ειρήνη. Ξεχάσαμε και να διδάξουμε ποιήματα στα παιδιά μας, τους μάθαμε πλαίηστέισιον και φέισμπουκ.

Α, ο καιρός των ποιητών παρήλθε και παρήλθε, τόπος δεν έμεινε γι αυτούς, φοβάμαι ανεπιστρεπτί

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ο Φοίνικας, το δέντρο


Αυτό που βλέπεις στο μισοχορταριασμένο το παρτέρι, δεν είναι άλλο τίποτα από το ξόδι ενός φοίνικα σαν κόπηκε όντας άχρηστος ή γερασμένος. Ο ξάδερφος του, το πουλί, μπορεί να λένε πως ξαναγίνεται από τις στάχτες του, σαν νάχε μέσα του ένα αυγό που εκκολάπτεται, μα τούτη δω η μορφή, του δέντρου, στη φωτιά δεν δίνει παρά μια φλόγα, ψόφια. 
Είχε κι αυτό αναγεννήσεις κάποτε, σαν κάποιες άνοιξες παλεύανε τα φύλλα τα ξερά να του καθαρίσουν, που κρέμονταν σαν υπερήλικα βυζιά, να κόψουν παρακάτω απ' τα κοτσάνια τα υπολείματα, να φιάξουν μπακλαβάδες στον κορμό, να τόνε καλλωπίσουν. Ψηλά στην ανεμόσκαλα, με το πριόνι στο 'να χέρι και γατζωμένος γερά με τ' άλλο, παλεύει ο εργάτης να τιθασεύσει το θεριό και κάτω, στη βάση του ένα γύρο, βουνό μαζεύονται κλωστές, φύλλα κι αγκάθια σαν το αλυσσοπρίονο  με μουγκρητό δαιμόνων λειαίνει τον κορμό του.


Μα έρχεται κάποτε καιρός που γήρας ή αρρώστια τα σωθικά του τρώει και σαν καράβι που ' μπασε νερά, στο πλάϊ γέρνει. Είναι σημάδι αλάνθαστο, σωθήκαν τα ψωμιά του και τότε είναι φρόνιμο, πριν άνεμος το ρίξει, χέρι ανθρώπινο, σκληρό, το νήμα του να κόψει.
Από ψηλά ο δήμιος θ' αρχίσει να τον κόβει, κομμάτια οριζόντια ως τα ριζά να φτάσει κι εκεί, ανάποδο ταψί το ίχνος του θ' αφήσει. Με τον καιρό φυτρώνουνε στην επιφάνειά του βρύα και πρασινάδες και μανιτάρια σαν καιρός και υγρασία τα ευνοήσει, ίδια κι απαράλλαχτα με τους χορταριασμένους τάφους.

Ετσι τελειώνει η ζωή του φοίνικα, του δέντρου.

 

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Η άφιξη

Μια που σήμερα είναι το πρώτο σαββατοκύριακο μετά του Αγίου Βαλεντίνου ας δούμε κάποιες "συνέπειες" του εορτασμού από ένα παλιό διήγημα μου που ξαναβγήκε στην επιφάνεια αλλού.



Η άφιξη

 

Το τραίνο πλησίαζε στον προορισμό του. Είχε αρχίσει να διασχίζει τα προάστια της Πάτρας. Εμοιαζε λίγο απόκοσμο, παλιομοδίτικο απ’ έξω λόγω των παμπάλαιων βαγονιών, στην πραγματικότητα όμως ήταν χειρότερο από μέσα. Κουβάλαγε όλους τους αποτυχημένους, μονομανείς, απογοητευμένους, δήθεν ταλαντούχους, θλιβερούς ποιητές και συγγραφείς. Ολοι ήταν υπέρμαχοι της τέχνης και των ηθικών αξιών και όλοι πρόθυμοι να τις παραβούν για το ελαχιστότατο «κέρδος». Από μία άποψη βεβαίως ήταν ηθικότεροι από τους μικροαστούς, τους κλεισμένους στο καβούκι τους που βλέπαν τη ζωή από την κλειδαρότρυπα. Είχαν το θάρρος να εκτεθούν έστω και μεταξύ τους. Η πλάκα ήταν ότι όλοι ψοφάγανε να γίνουνε περισσότερο γνωστοί κι’ αυτό ακριβώς θα ήταν το τέλος του μοναδικού στοιχείου που τους αθώωνε. Το τραίνο άρχισε να σφυρίζει διακριτικά στην αρχή, πιο έντονα μετά.
Το τραίνο αγκομαχώντας μπήκε στο σταθμό της Πάτρας. Σπάζοντας όλα τα ρεκόρ έφθασε δύο λεπτά πριν την καθορισμένη ώρα ενώ συνήθως καθυστερούσε πάνω από μία ώρα. Ξαφνιασμένος ο σταθμάρχης σηκώθηκε από την πρέφα βλαστημώντας. Μόλις είχε μπει σόλο στα σπαθιά κι’ ετοιμαζότανε να πάρει το αίμα του πίσω μια που είχε τους άσσους στην καινούργια χαρτωσιά. Αναγκαστικά το παιχνίδι διακόπηκε και πήγε να υποδεχθεί το τραίνο. Εμεινε έκπληκτος από αυτό που αντίκρυζε. Δεν ήταν ότι ήταν μεταμφιεσμένοι, υπήρχε κάτι στον αέρα που τούλεγε πολλά
«Αυτοί είναι όλοι τους βαρεμένοι και ανοργασμικοί» σκέφτηκε. Μετά κοίταξε για καμμιά γκόμενα «τις τρελλές τις ρίχνεις πιο εύκολα» συμπλήρωσε. Πήρε αφηρημένος τα χαρτιά που τούδωσε ο μηχανοδηγός και τα υπέγραψε. Τα μάτια του καρφώθηκαν στην Φοινίκη. Από το πολύ διάβασμα το βλέμμα της είχε κάτι το απόκοσμο, του φάνηκε το ιδανικό θύμα.
Ολοι οι λογοτέχνες του τραίνου ήτανε σαν χαμένοι. Κανένας δεν είχε έρθει να τους υποδεχθεί -όλοι υπολόγιζαν τουλάχιστον μισή ώρα καθυστέρησης. Ταλαιπωρημένοι από το ταξίδι οι λογοτέχνες έμοιαζαν σαν εξωγήϊνοι που ζητούσαν απελπισμένα μιά επαφή. Ολοι ψάχνανε ένα στήριγμα. Η Φοινίκη κατευθύνθηκε προς τον σταθμάρχη τον μόνο άνθρωπο που τους κοίταζε με κάποιο ενδιαφέρον :
- Μήπως είσθε ο πρόεδρος της εκουφουπού ; ρώτησε
Ο σταθμάρχης την είδε λαχείο. Μπροστά στον Πετσουτσούνιο ο ίδιος ήταν ζενπρεμιέ.
- Οχι, είμαι ο σταθμάρχης. Περάστε στο γραφείο μου να πάρουμε τηλέφωνο τον κύριο Πετσουτσούνιο της πρότεινε.
Η Φοινίκη, κοντά στα πενήντα της, δεν ήταν καμιά χαζοβιόλα βέβαια. Σκέφτηκε διάφορα, την ταλαιπωρία της, την παραμέλησή της από τον άνδρα της, το λογοτεχνικό φεστιβάλ, τα παιδιά της - που μεγάλωσαν πια - και την υπηρέτρια που την είχε βρει διχάλα με τον «ξάδερφό» της στον καναπέ του σαλονιού όταν γύρισε απροειδοποίητα νωρίτερα σπίτι κάποια φορά. Μετά κοίταξε ένα παλιάμπελο στην άκρη του σταθμού, έβγαλε το κινητό της απ’ την τσέπη της και είπε γλυκά στον σταθμάρχη :
- Πάμε, να προλάβουμε το καρναβάλι.
O σταθμάρχης, χρόνια στο κουρμπέτι, είχε διαμορφώσει στο γραφείο του ένα χώρο σαν τηλεφωνικό θάλαμο. Ηταν μικρός, με το ζόρι χωράγανε δύο άτομα μέσα και είχε φροντίσει το καλώδιο του τηλεφώνου να μην κάνει καλή επαφή ώστε να τον φωνάξουν να το φτιάξει. Ετσι βρισκότανε «εν στενώ» με τις ομορφούλες που εξυπηρετούσε και καμιά φορά είχε τα τυχερά του, τις παλιές εποχές βέβαια γιατί τώρα με τα κινητά είχε πέσει η «πελατεία». Βέβαια πάντα στο σταθμό ξέπεφταν τίποτε  ξέμπαρκες τουριστριούλες αλλά η μη γνώση έστω και στοιχειωδών αγγλικών και μια «γαλλικιά» που είχε κολλήσει παλαιότερα από αλλοδαπή τον είχαν σπρώξει στην εκτίμηση των ελληνικών προϊόντων.
- Μη ξοδεύεστε, πάρτε απ’ το σταθερό μου, της είπε, δείχνοντας της το δωματιάκι.
- Δεν πειράζει καλέ, πέστε μου μόνο το νούμερο, έκανε ναζιάρικα η Φοινίκη.
Κτύπησε το νούμερο στο κινητό της, ενώ ο σταθμάρχης απομακρυνότανε διακριτικά, ελαφρά απογοητευμένος.
Η Φοινίκη το ξανασκέφθηκε. Κοίταξε το δωματιάκι κι’ ένοιωσε τις θηλές της να σκληραίνουν, το ταξίδι κι’ όσα προηγήθηκαν είχαν κάνει τη δουλειά τους.
Αποφασιστικά πάτησε το κόκκινο πλήκτρο του κινητού της, προχώρησε στο δωματιάκι  και δήλωσε:
- Δεν έχω μονάδες, ελάτε εδώ να ξαναπάρετε το νούμερο του κυρίου Πετσουτσούνιου.
Ο σταθμάρχης αναθάρρησε. Πρόσεξε την ελαφριά κοκκινίλα στο λαιμό της, αλάθητο σημάδι, ο στενός χώρος είχε κάνει τη δουλειά του στο θυμικό της. Μπήκε κολλώντας απαιτητικά το κορμί του επάνω της ενώ της χάϊδευε τρυφερά το μάγουλο :
- Τι να τον κάνουμε τον Πετσουτσούνιο, μωρό μου, καλά είμαστε οι δυο μας.
Η Φοινίκη έστρεψε το πρόσωπό της αλλού ενώ ξεκούμπωνε το πουκάμισό της, το στήθος της ήταν ακόμα ένα από τα ατού της. Ο σταθμάρχης δέχθηκε το δώρο της γρυλλίζοντας και ξεκουμπώνοντας το παντελόνι του:
- Κοίτα κι εσύ τι έχω εγώ για σένα.
Η Φοινίκη αισθάνθηκε λίγο έξω απ’ τα νερά της. Ηθελε μόνο σεξ, απρόσωπο σεξ και τίποτε άλλο. Του γύρισε την πλάτη ανοίγοντας ελαφρά τα σκέλη. Ο σταθμάρχης παραμέρισε την κυλόττα της και άρχισε να παίζει με το δάχτυλό του.
- Οχι εκεί σε παρακαλώ , του είπε ευγενικά αλλά και σταθερά.
Ο σταθμάρχης άφησε τις φαντασιώσεις του για τρελλίτσες και περιορίστηκε στο ορθόδοξο σεξ. Η Φοινίκη μετά την πρώτη είσοδο , έχοντας πραγματοποιήσει το απωθημένο της δεν είχε καμιά όρεξη πλέον. Με δυο τρεις μαστόρικες κινήσεις τον έκανε να τελειώσει και  τακτοποίησε τα ρούχα της αμέσως. Ξεχνώντας να τον χαιρετήσει, πέρασε σχεδόν από πάνω του και χάθηκε μέσα στους δρόμους της Πάτρας. Ηθελε ν’ αναπνεύσει αέρα.
Ο σταθμάρχης κοίταζε το εξαντλημένο όργανό του :
- Αντε, καλά τα κατάφερες σήμερα, είπε στον εαυτό του.
Το καρναβάλι μόλις ξεκίναγε.

 Οι εικόνες από το γκουγκλ, ως συνήθως

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Ασπρα καράβια τα όνειρά μας


Μου αρέσει το γράψιμο του Ηλία Πετρόπουλου, έχει κάτι το μαθηματικό που δεν το βρίσκω σε άλλους. Ο Πετρόπουλος χρησιμοποιεί πολλές φορές αξιώματα, δηλαδή φράσεις που δεν αποδεικνύεται η αλήθεια τους αλλά είναι προφανής, π.χ. "το αλάθητο έχουν μόνο ο Πάπας και οι κομμουνιστές". Βέβαια υπάρχει μια μικρή διαφορά στα δυο αλάθητα, του Πάπα είναι άμεσο και διαμορφώνει την αλήθεια, ενώ των κομμουνιστών μπορεί να περιμένει στην ναφθαλίνη μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες. Και εγώ, όταν με πιάνει το κομμουνιστικό μου, λέω "Θα βρέξει" και περιμένω, ώρες, μέρες, μήνες ώσπου να δικαιωθώ τελικά...
Αντίθετα ο Πάπας συμβουλεύεται την μετεωρολογική υπηρεσία και το επιτελείο του και όταν λέει "Δεν θα βρέξει" κλείνουν οι ομπρέλλες στην πλατεία του Βατικανού και αν τυχόν τα σύννεφα δεν του κάνουν το χατήρι συμπλήρώνει " στην Νότια Καλιφόρνια και τα μεγάφωνα αναλαμβάνουν του λόγου το αληθές !

 Οι πρώτες μεταπολεμικές γενιές, του 40, του 50, του 60 προλάβανε να ζήσουνε σε μια Ελλάδα που για πρώτη φορά στην ιστορία της δεν μπλέχτηκε σε πόλεμο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δημιούργησε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής από τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο μέσα στις αντινομίες της κοινωνίας, ένα αγκάθι  στο μάτι των αποστειρωμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και την ανία τους. Στην Ελλάδα ζούσες πραγματικά, το οποίο σήμαινε ότι μπορει να σου λείπανε τα πάντα αλλά διασκέδαζες, άκουγες μια πενιά και σηκωνόσουνα να χορέψεις σαν τον Ζορμπά γιατί τα όνειρά σου ήταν άσπρα καράβια, χαρτί άγραφο, μόνο το σήμερα μετρούσε. Αυτή η ταινία ήταν η αρχή του τέλους : δεν υπήρχε χώρος για μια κοινωνία τόσο διαφορετική, που πήγαινε ταβερνάκι τις καθημερινές και όχι μόνο το Σάββατο στο κλαμπ και έκανε διακοπούλες κάθε σαββατοκύριακο κι όλο το καλοκαίρι και όχι μια εβδομάδα τον χρόνο όπως οι πολιτισμένοι γείτονες
Ζηλέψανε οι Ευρωπαίοι και μας στείλανε πίσω τον "εθνάρχη" που τους τον είχαμε στείλει γιατί μας χαλούσε την μαγιονέζα με κάτι "ανήκομεν εις την Δύσιν".  Κι αρχίσανε τα όργανα, να γίνουμε Ευρώπη, ήρθε κι ο Αντρέας να δώσει χρήμα στον λαό για να έχουμε τιβί και τουτού, να πίνουμε μπύρα και ουίσκι, ανακαλύψαμε πως το κρασί είναι "χυδαίο" και το τσίπουρο παράνομο. Κι αρχίσανε τα σχέδια για το αύριο και γίνανε τα όνειρά μας ασπρόμαυρα, πήρε κι ο ΠΑΟΚ δυο πρωταθλήματα στη ζούλα για ξεκάρφωμα κι ένα η Λάρισσα με τα βυσσινί πούναι το χρώμα του θανάτου κι από τότε πέθανε το ποδόσφαιρο των φιλάθλων, έγινε το ποδόσφαιρο των οπαδών, των καμμένων λάστιχων που κλείνανε τους δρόμους. Και τα ούρα των ντοπαρισμένων ποδοσφαιριστών ασορτί με τα ελληνικά του Γκμοχ.
Οι γενιές του 70, του 80, του 90 υπήρξαν  οι τελευταίες που γνώρισαν πως ήταν η καλή ζωή αλλά μαθαίνουν τώρα και την ανάποδη με τις απολύσεις και την ανασφάλεια.

Για τις πιο παλιές γενιές τα σχετικά δύσκολα γεράματα ίσως  να ήταν το τίμημα που δεν βρήκανε πόλεμο στο διάβα τους, για τις επόμενες ο οικονομικός πόλεμος που ζούμε τώρα είναι μια πραγματικότητα μάλλον χειρότερη από τον πόλεμο με τα όπλα. Γιατί τότε ήξερες τουλάχιστον  με ποιόν πολεμάς και σε παραμυθιάζανε με πατριωτισμό, διεθνισμό, κόντρα στον φασισμό και λοιπές μεγάλες ιδέες. Τώρα βαράς στο κενό που ονομάζεται τρομοκρατία και οικονομική κρίση.


Τρέμω για τις γενιές του 00 και του 10, φοβάμαι πως τα όνειρά τους είναι ολόμαυρα. 
Παρηγοριά κι ελπίδα μοναχή οι ασπρόμαυρες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου μήπως τους δείξουν τον δρόμο που χάσανε οι προηγούμενες γενιές. Α και τα ασπρόμαυρα τραγούδια του 60...

 


Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Πάμε μια βόλτα ;



Χρόνια αρκετά πριν ο άνθρωπος πατήσει το φεγγάρι, ο ποιητής και ο συνθέτης είχαν ήδη περπατήσει πριν από τον Νιλ Αρμστρονγκ στην επιφάνειά του για να διώξουν την λύπη τους. 

Διώξε τη λύπη, παλληκάρι
πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.


Θα μπορούσε να ήταν η προτροπή του στιχουργού στην αρσενική εκδοχή του τραγουδιού, αν το δούμε σαν διάλογο :

Τρεις μέρες χώρισα από σένα 
τρεις νύχτες μένω μοναχός,
σαν τα βουνά (*) που στέκουν τώρα δακρυσμένα
όταν τα βρέχει ο ουρανός


(*) Στην θηλυκή εκδοχή τα βουνά γίνονται φυσικά πουλιά, ο ουρανός πληθυντικός να κάνει ρίμα με το μοναχή και χάνεται η έννοια του διαλόγου. Είναι όμως η μορφή με την οποίαν το έγραψαν οι Νότης Περγιάλης και Γιώργος Εμιρζάς και το μελοποίησε ο αξέχαστος Μάνος Χατζηδάκις. Εξ άλλου είχε τεράστιες γυναικείες φωνές να το τραγουδήσουννε όπως η Νανά Μούσχουρη και η Φλέρυ Νταντωνάκη ή την Μελίνα για να το απαγγείλει. Αργότερα το "πείραξε" ο Θάνος Μικρούτσικος, δημιουργός κι αυτός, το πήρε προσωπικά και του άλλαξε γένος.

Τρεις μέρες, τρεις ώρες, τρία τέρμινα, ακαθόριστος κρίσιμος χρόνος σαν χάσει κάποιος την επαφή του με οτιδήποτε, τον έρωτα, τα νιάτα,  ίσως και την ζωή του. Στις μαύρες μέρες μας ακόμα και τη δουλειά του. Μετά από αυτό το διάστημα καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει επιστροφή εδώ πάνω στην γη, ίσως είναι η στιγμή να δοκιμάσει το φεγγάρι.

Πώς να βγω και να περπατήσω
τα λόγια της να θυμηθώ;
με το φεγγάρι πώς, αχ πώς να τραγουδήσω
με το φεγγάρι πώς να παρηγορηθώ;



Και μετά ; Μετά είναι η στιγμή της αλήθειας, το ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω...
Με το φεγγάρι πως, αχ πως να τραγουδήσω ; 
Τραγούδια μόνο στη γη υπάρχουν. Αα, ναι και παρηγοριά πάλι μόνο στη γη βρίσκεις, στο φεγγάρι δεν υπάρχουν λόγια, μόνο μελωδίες...



Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Συνταξιδενούχος



Είναι η νέα κατηγορία πολιτών της Ελλάδας, της οποίας έχω την τιμή να είμαι μέλος, είναι αυτοί που βγαίνουν μεν στην σύνταξη αλλά σύνταξη δεν έχουν, δεν είναι δηλαδή συνταξιούχοι.
Και βεβαίως ο πρωθυπουργός τον Σεπτέμβρη έλεγε πως από το 13 θα φρόντιζε να παίρνουν το 50% του βασικού τους μισθού για να επιβιώσουν αλλά δεν  διευκρίνησε αν ήταν το 2013 ή μήπως (που είναι και πιθανότερον ) το 2113 ή μήπως εννοούσε την θύρα 13...
Υπάρχει και η περίπτωση να μένεις μόνος, να μην υπάρχει δηλαδή κάποιος άλλος ο οποίος συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό, οπότε οι οικονομίες εξατμίζονται ταχύτατα.
Οταν λοιπόν συμπληρώσεις κανένα οκτάμηνο απλήρωτος διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να πληρώσεις τα χρέη στην εφορία τα οποία επιβαρύνονται με 1% μηνιαίως, ενώ όταν θα πάρεις τα χρωστούμενα δεν θα τα πάρεις με τους τόκους της καθυστέρησης. 
Τουλάχιστον από την εφορία δεν σε παίρνουν κάθε μεσημέρι τηλέφωνο να σου το θυμίσουνε όπως οι τράπεζες
Η καλή μας η ΔΕΗ ασκώντας κοινωνική πολιτική κόβει το ρεύμα μετά από δυο εκκαθαριστικούς λογαριασμούς, άρα δεν είναι του παρόντος, υπάρχει ένα περιθώριο 4-6 μηνών. Αντίθετα το φυσικό αέριο κόβεται επί τόπου μόλις το ανεξόφλητον ξεπεράσει ένα ποσόν, νομίζω τα 80 ευρώ ή μπορείς να διακανονίσεις το ποσόν αφού όμως πληρώσεις το 1/3 και το ερώτημα είναι που θα βρεις το 1/3 μια που τα δανεικά των φίλων καλύπτουν τις ανάγκες διατροφής. Φιλέλληνας ο θεός, έχει μαλακώσει ως τώρα τον χειμώνα ελαχιστοποιώντας το πρόβλημα της θέρμανσης αλλά υπάρχει ακόμα ένα κρίσιμο δίμηνο μπροστά μας.
Η πιο απλή περίπτωση είναι το νοίκι. Κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία ο ιδιοκτήτης συμβιβάζεται με ό,τι του δώσεις ξέροντας πως θα του μείνει ξενοίκιαστο και οι επισκευές στοιχίζουν, οι δε εξώσεις είναι πανάκριβες.
Η περίπτωση του συνταξιδενούχου είναι η ακριβώς αντίθετη του "γκόλντενγίαρς" του πολιτισμένου κόσμου όπου μετά την πολυετή εργασία απολαμβάνεις κάποια λεφτά άκοπα και κάνεις ταξιδάκια και το κέφι σου πριν το βάρος των χρόνων σε καθηλώσει. Στην σημερινή Ελλάδα το τέλος της εργασιακής ταλαιπωρίας -γιατί μετά τα 60 περί ταλαιπωρίας πρόκειται όσο κι αν καμουφλάρεται από την συνήθεια- ακολουθεί μια΄άλλη οικονομική και ψυχική ταλαιπωρία. Αν αμφισβητείτε την ψυχική ταλαιπωρία περάστε μια Δευτέρα ή Πέμπτη από το Λογιστήριο του Κράτους είναι οι μέρες που δέχονται το κοινό, την πλέμπα που ψάχνεται πως θα πάρει αυτά που δικαιούται, την συνταξή.
Ισως δεν είναι τυχαίο ότι δίπλα από την πόρτα της Τζορτζ, στην Καποδιστρίου έχει γίνει στέκι των ναρκομανών ώστε να υπάρχει μια εναρμόνηση με την εξαθλίωση. Ατελείωτες ουρές, καμιά εξυπηρέτηση, φωνές ,σπρωξίματα και μόνο ο άνθρωπος στην πόρτα απαντά σε όλους και τους λέει που να απευθυνθούν αλλά είναι αδύνατον να προσεγγίσεις. Κι αρχίζεις να σκέπτεσαι το πολιτικό μέσον, τον ατσίδα δικηγόρο που με δυο-τρία μηνιάτικα αναλαμβάνει να προωθήσει την περίπτωσή σου και τα λοιπά.
Και ξανακοιτάς την ημερομηνία στο φορητό σου - που λέει κι ο Αλέφαντος- και βλέπεις 2013 και λες "Ααα, τώρα είναι που θα μας δώσει προκαταβολή ο Σαμαράς !! "